मी कित्येकांचा प्रवास घडवते, नव्या नात्यांचे साक्षीदार बनते, आणि कित्येकांचे आनंदाश्रू टिपण्याचे काम करते

मी तुमची नेहमीची एसटी (लालपरी), पण आज माझा साज-शृंगार काहीसा वेगळा आहे. रोजच्या धावपळीच्या फेऱ्यांपेक्षा आजचा दिवस खास आहे. माझ्या अंगावर फुलांची माळ सजली आहे, माझ्या काचेवर शुभ-लाभ, मंगलमय असे अक्षरांनी रंगकाम झाले आहे. आज मी एक विशेष जबाबदारी सांभाळणार आहे – नववधूच्या वऱ्हाडी मंडळींना लग्नाच्या मंडपात पोहोचवण्याची !

सकाळपासूनच मला सजवण्याची तयारी सुरू होती. चालक आणि महिला कर्मचारी माझ्यावर प्रेमाने फुलांच्या माळा लावत होते, माझ्या दरवाज्यावर रांगोळी काढली गेली. एरवी प्रवाशांना घेऊन धावणारी मी, आज एका मंगल सोहळ्याची साक्षीदार होणार आहे. माझ्या सीट्सवर रंगीत फुगे लावले गेले, आणि समोरच्या काचेवर ‘शुभ विवाह’ असे सुवर्णाक्षरांनी लिहिले गेले. आज मी केवळ एक बस नाही, तर वऱ्हाडाच्या आनंदाचा एक अविभाज्य भाग आहे.

वऱ्हाडी मंडळी गाडीत बसताच माझ्यातील आनंद द्विगुणित झाला. ढोल-ताशांच्या गजरात वऱ्हाडी उत्साहाने बसमध्ये नाचत होते. कोणी मोबाइलवर गाणी लावत होते, तर कोणी वाद्याच्या तालावर टाळ्या वाजवत होते. बँजो, डीजे आणि पारंपरिक लोकगीतांचा मिलाफ माझ्या प्रवासाला अजूनच रंगतदार बनवत होता.

गाडीत बसलेले आजोबा जुन्या काळाच्या आठवणीत रमले होते. त्यांनी सांगितले की, आधीच्या काळी बैलगाड्यांमध्ये किंवा ट्रकमध्ये वऱ्हाड जायचे. मग हळूहळू खाजगी बसचा जमाना आला (आताही आहे) आणि आता महाराष्ट्राची एसटी बस देखील या आनंदात सामील झाली.

काही वेळातच वऱ्हाडाची मस्ती अजून वाढली. मावशींनी डफ वाजवायला सुरुवात केली, कोणी हलक्या आवाजात गाण्याला सुरुवात केली. लहान मुले खिडकीतून बाहेर पाहत आनंद घेत होती. काही मित्र एकमेकांची टिंगल करत होते – “अरे, आता तुझीही लवकरच वेळ येणार!” असा मजेदार गप्पांचा अड्डा रंगला होता.

माझा चालक दादा या आनंदात सामील झाला. गाडी अगदी ताल धरून चालवली, मधे एखादा बोगदा आला की चालक भल्या मोठ्या आवाजात घोषणा देत होता – “वऱ्हाड रेडी आहे का?” आणि सगळे एकत्र ओरडायचे, “होय!”. मग बोगद्यातून गाडी गेली की सगळे जण जोराने ओरडायचे, असा जोरदार प्रतिसाद देत होते.

वधूच्या गावात पोहोचल्यावर सर्व वऱ्हाडी थोड्या वेळासाठी विसावले. लग्नसोहळा सुरळीत पार पडला, आणि नवरा-नवरीचा मंगल परिणय झाला. परतीच्या प्रवासात मात्र माहेर सोडताना नववधूच्या डोळ्यांत पाणी तरळले. तिच्यासोबत सासरच्या मंडळींनी तिला कारमध्ये बसवले आणि नातेवाईकांनी निरोप घेतला.

या क्षणी मला जाणवले – मी केवळ बसच नाही, तर कित्येक कुटुंबांच्या आठवणींचा एक भाग आहे. मी कित्येकांचा प्रवास घडवते, नव्या नात्यांचे साक्षीदार बनते, आणि कित्येकांचे आनंदाश्रू टिपण्याचे काम करते.

परतीच्या प्रवासात गाणी मंदावली, वऱ्हाड थोडेसे शांत झाले. पण या प्रवासाच्या आठवणी मात्र सगळ्यांच्या मनात कायम कोरल्या गेल्या. काही महिन्यांनंतर पुन्हा अशीच एक नवी वऱ्हाडी बस निघेल, नव्या जोडप्याच्या नव्या प्रवासासाठी… आणि मी पुन्हा एकदा त्या सोहळ्याची साक्षीदार बनेन!